De Geblindeerde Egoïst:
Indonesië staat bekend als het land van de glimlach, de beleefdheid en 'adat'. Maar zodra een Indonesiër achter het stuur van een auto kruipt en die deur dichtslaat, verandert die glimlach in een masker van pure, rücksichtslose egoïsme. De weg is geen infrastructuur, het is een arena waar de wet van de brutaalste geldt.
De Mythe van de Glimlach
Buiten de auto zijn ze 'moeitjes', beleefd en ontwijkend. Maar in dat blik komt de ware aard naar boven. Inhalen in onmogelijke bochten, bumperkleven bij 100 km/u en grootlichtgebruik alsof ze een landingsbaan verlichten. Het is een psychologisch fenomeen: de auto als schild voor een gebrek aan ballen.
Zebra's zijn Decoratie, Voetgangers zijn Hindernissen
Laten we eerlijk zijn: een zebrapad in Indonesië is niets meer dan wat nutteloze witte verf op het asfalt. Het concept 'voorrang' bestaat simpelweg niet. Zie je een oude vrouw of een kind proberen over te steken? De gemiddelde Indonesische chauffeur geeft nog liever gas bij dan dat hij zijn rem aanraakt. Het is een stuitend gebrek aan burgerzin en respect voor menselijk leven, verpakt in een glimmende laklaag.
De Lafaards achter Geblindeerd Glas
Niets is frustrerender dan de "geblindeerde idioot". De bumperklevers in hun veel te dure Fortuners of Pajero’s die je van de weg proberen te drukken. Ze knipperen, toeteren en eisen de weg op alsof hun opa hem persoonlijk heeft aangelegd.
Maar probeer ze eens aan te spreken. Probeer die confrontatie aan te gaan en ze te vragen wat ze bezielt. Wat gebeurt er? Niets. Het raam blijft dicht. De deur blijft op slot. Achter dat donkere glas zit een klein hartje dat niet durft te communiceren. Ze verschuilen zich achter hun zwarte ramen omdat ze de ballen niet hebben om hun asociale gedrag in de ogen van een ander te verdedigen. Anoniem asociaal zijn is makkelijk; een man zijn en je excuses aanbieden is blijkbaar te veel gevraagd.
De Controverse: Aanpassen of Verachten?
Wij Nederlanders komen uit een land van regels, veiligheid en 'samen uit, samen thuis'. Hier word je geconfronteerd met een achterlijkheid op de weg die elke logica tart.
Moeten we dit gedrag accepteren als "cultuur", of mogen we gewoon hardop zeggen dat de Indonesische verkeersdeelnemer een gevaarlijke egoïst is zonder ruggengraat? Ben jij die Nederlander die zijn poot stijf houdt op de weg, of heb je het opgegeven en laat je de idioten maar voorgaan om je eigen bloeddruk te sparen?
Ben jij al eens uitgestapt om zo'n geblindeerde lafaard de waarheid te vertellen, of lach je ze uit terwijl ze hun eigen karma tegemoet rijden?
